Casey Ebot
Casey is op 18 april 2004 geboren in Nijmegen als de oudste van een tweeling. Zijn tweeling broertje heet Shawn. De moeder van deze twee jongetjes, Sally, is in september 2003, als 20 jarige, overhaast gevlucht vanuit Kameroen na een poging tot moord op haar (in brand steken van het huis waar Sally en haar moeder woonden) en haar moeder door haar vader. Haar in polygamie levende vader, had Sally uitgehuwelijkt aan een oude man. Voor dit huwelijk moest ze besneden worden, hetgeen ze weigerde. De reden van haar uithuwelijking was een niet gewilde zwangerschap. In Kameroen hebben vrouwen niets te vertellen en zeker niet op seksueel gebied, mannen domineren.
Sally had niet het idee om asiel aan te vragen in Nederland. Zij was op weg naar Engeland. In Hoek van Holland constateerde de douane dat zij op een paspoort van iemand anders reisde en werd zij in een huis van bewaring gezet. Eerst in Utrecht, later in Haarlem. Voor haar is door een toegewezen (Ghanese) advocaat een asiel aanvraag ingediend. Deze werd zoals gebruikelijk afgewezen. De toenmalige advocaat heeft verzuimd hier beroep tegen aan te tekenen.
In de gevangenis ontwikkelde de zwangerschap zich. In de vijfde maand kreeg Sally weeën en al snel werd geconstateerd dat er sprake was van een tweelingzwangerschap, maar ook dat één van de beide kinderen een ernstige handicap had, namelijk een spina bifida of een open ruggetje. Sally mocht de geboorte van haar kinderen in een asielzoekerscentrum afwachten en werd overgebracht naar Wijchen. De controles vonden vanaf toen plaats in het UMC St Radboud. Door maatschappelijk werk werd de predikant van de protestantse streekgemeente Wijchen-Leur-Batenburg, ds. Kees Wijnberg geïnformeerd over haar situatie en werd zij opgenomen in deze kerkgemeenschap.
De jongetjes werden door middel van een keizersnede geboren: Shawn kerngezond, Casey ernstig gehandicapt en verlamd vanaf zijn borstbeen. Na zijn geboorte werd zijn open ruggetje gesloten en werd er in zijn hersentjes een drain geplaatst i.v.m. de ontwikkeling van een waterhoofdje. Zijn, in de baarmoeder vergroeide, beentjes werden geopereerd en hij werd aan ernstige liesbreuken geopereerd. Aan zijn heupen, die beide uit de kom waren, zou de eerste jaren niets gedaan kunnen worden. Al snel werd geconstateerd dat Casey ook aan een in Afrika voorkomende bloedziekte lijdt nl. de sikkelcelziekte.
Sally mocht tot 6 weken na de geboorte in Nederland blijven. maar vertrekken uit Nederland was niet mogelijk, Casey lag nog in het ziekenhuis. Sally kreeg onderdak bij één van de gezinnen uit de kerkelijke gemeente, de familie Visser en maakte vanaf toen als pleegdochter deel uit van dit gezin. In juni 2004 zijn de jongetjes gedoopt in de Prot. Kerk de Schakel te Wijchen.
Voor Casey werd in overleg met de nieuwe advocaat van Sally, een medische aanvraag gedaan omdat er sprake was van een medische noodsituatie. Dit werd onderschreven door het zgn Spina-team van het UMC St Radboud, met als hoogleraar kinderneurologie prof.Rotteveel. Een heel team van artsen, kinderneuroloog, kinderarts, kinderneurochirurg, kinderorthopeed, uroloog en andere disciplines, houdt zich bezig met de ontwikkeling van Casey en zijn medische behandeling. Door de advocaat werd bewerkstelligd dat Sally na verloop van tijd weer recht had op opvang in een asielzoekerscentrum.
Hoe gaat het nu met Casey?
Casey is vanaf zijn geboorte al een vechtertje. Hij ontwikkelt zich net als zijn broertje, alleen tijgert hij in plaats van te lopen.. Hij is vrolijk en begint te praten. Hij staat gepland voor peuterrevalidatie in de St.Maartenskliniek te Nijmegen. Hij woont samen met zijn moeder en broertje gedurende een paar dagen in het AZC in Nijmegen en gedurende de rest van de week (vrijdag tot maandag) in het pleeggezin in Wijchen. Hij krijgt fysiotherapie en d.m.v. een spalk wordt geprobeerd iets aan zijn heupjes te doen. Hij zal hopelijk daar op 10 jarige leeftijd aan geopereerd worden en nog later, misschien, aan zijn ernstig vergroeide rug en zijn klompvoetjes.
Sally, Casey’s moeder, heeft vanaf haar komst naar Wijchen, middels contact met school, kerk, gemeente in Kameroen geprobeerd een kopie van haar identiteitskaart en geboortebewijs te komen. Al haar documenten waren immers verbrand. Ook werd de Kameroense ambassade in Nederland verscheidene malen benaderd. Geld sturen naar instanties en wat er ook geprobeerd werd, het lukte met geen mogelijkheid om aan haar documenten te komen. Wel werd uiteindelijk in een ander deel van Kameroen, de ernstig zieke moeder van Sally opgespoord. Af en toe is het mogelijk om via via telefonisch contact met haar te hebben.
Het wachten op de gevraagde medische vergunning tot verblijf duurde lang. Sally werd depressief. Uiteindelijk leverde een brief aan de koningin tot enige versnelling in de procedure, waar de afhandelingtermijn allang verstreken was. De uitspraak van de Minister van vreemdelingenzaken en immigratie, mw.Verdonk, was schokkend. De medisch adviseurs van de minister constateerden een medische noodsituatie en het ontbreken van enige zorg voor dit kind in Kameroen, zodat het kind al spoedig zou overlijden. Toch mag Casey niet in Nederland blijven omdat er getwijfeld wordt aan de identiteit van de moeder en dus ook aan de in Nederland geboren tweeling. Casey en zijn moeder en broertje moeten binnen 28 dagen Nederland verlaten. Maar waar naar toe? Naar Kameroen? Onmogelijk, ze heeft geen paspoort en er wordt getwijfeld aan haar komst uit Kameroen. Naar welk land dan? Zonder geldige reisdocumenten kan je Nederland niet verlaten.
De advocaat zal een voorlopige voorziening bij de rechter aanvragen en tevens beroep aantekenen tegen de beslissing van de minister. De rechter zal zich moeten uitspreken over de rechten van Casey, recht op o.a. medische zorg. Medische zorg die hier in Nederland met zijn expertise geboden kan worden, maar op Zuid Afrika na, in geen enkel Afrikaans land. Ergo: in Afrika bestaan geen kinderen met spina bifida, ze gaan gewoon dood., vaak al direct na de geboorte. Is dit nu het oordeel over Casey: doodgaan omdat hij na vertrek alle noodzakelijke medische hulp moet ontberen? .
In Nederland hebben we al lang geleden de doodstraf afgeschaft. Waarom wordt er dan toch een 'doodvonnis' ondertekend voor een 1-jarig onschuldig kind. Hier worden o.i. de rechten van het kind met voeten getreden. De door de advocaat te bewandelen juridische weg is er één, maar de andere weg die wij volgen is die van het informeren van bestuurders en burgers in Nederland. Dat deze situaties bestaan en we hier kennelijk allemaal rustig onder slapen. Wij willen opkomen voor kinderen zonder rechten. Het mag toch niet gebeuren dat een kind alleen het recht heeft op doodgaan in een land waar het niet geboren is en waar het niet thuishoort
Aan u om het verzoek om te protesteren tegen dit beleid van de Nederlandse regering en in het bijzonder het beleid van de verantwoordelijke minister.
Verstuur a.u.b. de op deze site vermelde protestbrief aan de Minister.
Namens Sally,
Caroline Visser-van Dijck, pleegmoeder